برخلاف روشهای شیمیایی برای ضدعفونی آب، نور UV غیرفعالسازی سریع و مؤثر میکروارگانیسمها را از طریق یک فرآیند فیزیکی فراهم میکند. هنگامی که باکتری ها، ویروس ها و تک یاخته ها در معرض طول موج های میکروب کش نور UV قرار می گیرند، قادر به تولید مثل و عفونت نیستند.
معمولاً کلر به آب استخر اضافه می شود تا میکروب های مضر را از بین ببرد. با این حال، این ماده ضد عفونی کننده می تواند با مواد موجود در آب استخر -- واکنش نشان دهد که بسیاری از آنها توسط خود شناگران -- معرفی شده اند و باعث ایجاد DBPs می شود که می تواند چشم، پوست و ریه ها را تحریک کند. اکثر سیستم های استخر به طور مداوم آب را از طریق مراحل مختلف تصفیه به گردش در می آورند تا هم آب را ضد عفونی کرده و هم DBPs و پیش سازهای آنها را کاهش دهند. اما به دلیل دشواری مقایسه استخرها با شرایط مختلف، مانند تعداد شناگران، میزان کلر یا کیفیت آب پر کردن، دانشمندان در حال حاضر نمیدانند کدام استراتژی بهترین است. بنابراین، Bertram Skibinski، Wolfgang Uhl و همکارانش می خواستند چندین استراتژی تصفیه آب را تحت شرایط کنترل شده و قابل تکرار یک سیستم استخر شنا در مقیاس آزمایشی مقایسه کنند.
محققان به طور مداوم ترکیباتی را به استخر مدل خود اضافه کردند که کثیفی و مایعات بدن را شبیهسازی میکرد و طبق مقررات برای استخرهای بزرگ، کلر اضافه میکرد. سپس، آنها آب را با یکی از هفت استراتژی تصفیه آب تصفیه کردند. آنها دریافتند که درمان با استفاده از انعقاد و فیلتراسیون شنی همراه با فیلتراسیون کربن فعال دانه ای موثرترین در کاهش غلظت DBP بود. اما حتی این درمان نیز آلاینده ها را به طور کامل حذف نکرد زیرا DBP های جدید سریعتر از پاکسازی قدیمی ها ساخته شدند. هنگامی که تابش اشعه ماوراء بنفش به عنوان مرحله درمان استفاده شد، سطوح برخی از DBPs افزایش یافت زیرا نور UV واکنش پذیری مواد آلی را نسبت به کلر افزایش داد. محققان می گویند که باید استراتژی های جدیدی برای حذف موثرتر DBPs و جلوگیری از تشکیل موارد جدید بررسی شود.
