برای صحبت کردن در مورد چگونگی کشف نور فرابنفش، ابتدا باید در مورد نور مادون قرمز صحبت کنیم. مادون قرمز یکی از پرتوهای نامرئی بسیاری از خورشید است. که توسط دانشمند بریتانیایی هرشل (۱۷۳۸٫۱۱-۱۸۲۲٫۸) در سال ۱۸۰۰ کشف شد. به آن تابش گرمای مادون قرمز نیز گفته می شود و اثر گرمایی قوی دارد.
حالا که در کنار قرمز «مادون قرمز» وجود دارد، آیا در کنار بنفش «فرابنفش» وجود دارد؟ چنین مشکلی فقط این نیست که ما مردم عادی چنین فکر می کنیم، یک دانشمند درست مثل ما است و مبنایی وجود دارد که مردم باور کنند که «چیزهای فیزیکی دارای همقارن دوقطبی هستند.» تابش نامرئی در خارج وجود دارد، بنابراین تابش نامرئی باید در خارج از انتهای بنفش طیف مرئی یافت شود. بنابراین من شروع به آزمایش کردم.
در سال ۱۸۰۱ این دانشمند ابتدا یک تکه کاغذ را در محلول کلرید نقره خیس کرد و سپس آن را در نزدیکی منطقه بنفش طیف مرئی منشور J قرار داد. او دریافت که کاغذ خارج از نور بنفش به شدت سیاه شده است که نشان می دهد این بخش از کاغذ توسط یک تابش نامرئی تابش شده است. او نور نامرئی در نزدیکی نور بنفش را «پرتوهای اکسیژناسیون» نامید که این همان چیزی است که ما آن را پرتوهای فرابنفش می نامیم. او همچنین نور نامرئی در نزدیکی خط نور قرمز را «کنه اکسیداسیون» نامید، عبارت است از نور مادون قرمز. از آن زمان بشر به توسعه استفاده از اشعه ماورای بنفش به نفع بشر ادامه داد.
او دانشمند آلمانی ریتر بود. ریتر در دسامبر ۱۷۷۶ در سامنیتس به دنیا آمد. او از سال ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۵ در دانشگاه ینا در رشته پزشکی تحصیل کرد اما در سال ۱۷۹۷ ریتر شروع به تحقیقات الکتریکی و الکتروشیمیایی کرد. او از پیشگامان مطالعه برق گالوانیک در آلمان است. در سپتامبر ۱۸۰۰ گزارشی ارائه داد. در آزمایش الکترولیز آب، او با موفقیت دو نوع گاز (همه شما باید بدانید که آنها چه هستند)، و مس الکترولیز شده از آلوم صفرا را جمع آوری کرد.
